onsdag 23. april 2014

Til Fotland på sundagskulen

Då eg var liten gjekk alle på sundagskulen. Slik var det berre. Kva sundag morgon vart me stabla i ein bil, det kunne vera vår bil eller nokre andre på garden sin bil. Sikkert var det iallefall at ingen bruka belte eller bilstol. Nei slikt var det ikkje plass til. For når ungane på garden skulle til Fotland på sundagskule, då var det fullt i bilen. Og med fullt i denne samanheng snakka me ikkje sjeldan om tre ungar i høyden. Alle skulle med, og berre ein bøyde hovudet så gjekk det bra og for dei som sat på toppen. Dei som var nederst var det litt synd på.
På det gamle bedehuset på Fotland sat me på trebenker, eg hugsar det var hardt og vanskeleg å sitja stille.
Alle me frå Omagarden vart plassert på ei rekke, då var me lettare å halda styr på. Det var nemleg dei to eldste jentene si oppgåve, å passa på oss små. Og dei tok oppgåva på alvor.

Eg hugsar me song mykje, "Alle, alle vil vi ha med", "Min båt er så liten" og "Om jeg er liten eller stor",  ikkje sjeldan vart dei vaksne mennene som tala til oss små, reint rørde av songen. Det var nok fyrste gongen eg såg vaksne menn fella nokre tårer.
Det alle gjevaste var om han med lysbileta kom. Eg hugsar eg håpa på det alltid, at når eg kom inn i salen så stod det høge smale stativet der med lysbileteframvisaren på. Han reiste rundt han med lysbileta, så han var nok innom når det var vår tur.
Så fekk me sjå bilete av hedningar frå Afrika og høyra om misjonsarbeidet. eller kanskje høyra ei bibelforteljing.

Og i sundagskule kortet, med bilete av fiskarar i båt  var det om å gjera å få flest mogleg fiskar og stjerner i garnet.

Seinare -




  fekk dei nytt bedehus og flanelograf. Og pludseleg var det ikkje berre litt eldre menn som var sundagskulelærarar. Nei, ei ung dame gjorde sin entre.
Eg hugsar det heile endra seg litt då.

Fyrst langt opp i barneskulen, då eg byrja å sova lenge om søndagsmorgonen slutta på søndagskulen.


Det nye bedehuset på Fotland, det gamle bedehuset kan skimtast som ein kvit flekk omtrent midt på taket av det nye (bilete er frå boka "Time herad fram til 1987)

Bibelsogeplakatane er lånt frå sidene til "Digitalt museum"


mandag 21. april 2014

I påskeharen sine fotspor…...

Spanade å fylgja pila og sjå om ein kan finna noko.
I Hykken har me tradisjon for at "den som vil nyta han får yta" Difor tek påskeharen på seg gode tursko og gps i labben når han skal plassera ut påskeegg.
1. påskedag skein sola frå skyfri himmel og etter å ha langa innpå med grilla pølser var det klart for å finna egga.
Den yngste generasjonen la klare for egg fylt med godis. Resten er med for turen sin del. Sidan familien har budd her i generasjonar er det for dei eldste ei oppleving av stadane dei leika, og steinane dei sklei på i barndommen.
Nok eit egg funne

Opp på Araberget har haren hoppa

Varmt, så ein kvil må til


Best å hoppa frå tue til tue, som haren der det er blautast og mest sorpete.
Fantastisk påske på Jæren i år

mandag 24. mars 2014

Nytt kjøkken - snart på plass


Det vert snart nytt kjøkken i Hykken. Og det utan at eg bidreg det aller minste. Eg ligg strekk ut på benken med isjas. Min aktivitet begrensar seg til små rusleturar og ryggtrening. Har og lært meg å setja umåteleg stor pris på kiropraktoren, ho er verd si vekt i gull :-)
Men tilbake til kjøkkenet.
Me hadde eit kjøkken som var prega av bruk. Dører var knekkt og det var slark både her og der. I tilegg var det nok ikkje valt berre praktiske løysingar i ein travel byggeperiode for 18 år sidan.
Gode "Petter Smart" løysingar var brukt både her og der for å få det til å vara til det vart rå med nytt.
No er heile kjøkkenet pakka ned i esker, og me har litt kjøkken overalt i huset.
Men alt går i ein overgang.
Alt av gamal innreiing ute. Vaten og straum er på plass der det skal vera. Og "øya" som delte opp kjøkkenet er borte vekk.
Pludseleg såg me at kjøkkenet ikkje var så lite likevel.
Og veggene er malt grøne (varm grønn) Me likar litt fargar, og no har me vårkjensle på kjøkken heile året ;-) og kanskje litt 1950 tals kjensle og.
Nostalgien lever godt i Hykken.




 Og i neste veke kjem kjøkkenet og montøren. Me gler oss :-)
Oppdatering kjem…….





søndag 9. februar 2014

Jærhøna Doris på luftetur

 Ein dag tidleg i veka som gjekk skulle familiens minste ut for å henta egg. Litt slurv med dørkroken gjorde at døra vart ståande open. Ein klar invitasjon for våre eventyrlystne høns.
Så då såg Doris sitt snitt til å få sjå meir av nærmiljøet sitt.
Utferdstrangen førte til at ho spankulerte ut døra og var klar for å oppleva den store verda.
Hennar to fyrste dagar på tur veit me lite om. Ho heldt seg i skjul, antagleg redd for å verta bura inne att.
Seinare vart Doris observert i staudebedet, klart på jakt etter fuglamaten. Du veit utan mat og drikke duger høna ikkje.
Men då var eg aleine heime og kunne ikkje anna enn å gå ut for å fint be henne sitja stille, så eg kunne bære henne roleg inn att til vennene hennar.
Men nei, ho var ikkje klar for å avslutta ferien.
Men så på laurdags morgon høyrde mor i huset høna klukka og ropa rett utenfor husveggen.
Denne gongen var me mannsterke i heimen. Så Olav og Sindre tok beina fatt. Mor sjølv storma inn etter fotoapparatet.
Så var det med list å lempe å prøva å få fatt på denne høna. Det var som han sa, Olav "Me har jo trass alt betala 100 kroner for denne høna"
Jakta drog ut, for Doris var ikkje heilt sikker på at ho ville inn og heim.
 Til slutt gav ho seg, trengt inne i ei krå bak løa. Doris hadde ikkje store valet.


 Etter farten og døma inn under pæra, så trur eg nok det var godt å koma heim att. For som me alle veit "Borte bra men heime best"

tirsdag 4. februar 2014

Lenge til våren?

Petter Pus ventar på våren og kanskje besøk?

Katten sit i tunet når du kjem.

Snakk litt med katten.

Det er han som er varast i garden.

Olav H. Hauge

Og veit ein berre kvar ein skal sjå så finn ein teikn på våren tidleg i februar.

 Det bæres i bleike daga
ei bønn mot dein kalde sno.
La leve det frøe som snart ska gro.
Kom sommarvijnn.

 Om alle mennesker hadde en hage å stelle med, ville verden endelig få leve i fred.


Men sjølv om me hageglade gler oss til våren må me ikkje gløyma at det trass alt er gode dagar utan plenklipping og luking att framover til våren kjem for fullt - (det gjeld å prøva å sjå det positive i alt, endåtil etterjulsvinteren…..) 


mandag 27. januar 2014

Me har ein eplesilo



Erlend gjer ein innsats for å ta vare på kulturen.
 Prosjekt fiksing av eplesilo er igang.
I byrjinga hadde me tenkt å berre mura att den vesle tarmen av eit rom. Det var liksom ikkje noko å ha på tenkte me.
Men når eit lite rom pludseleg får ei historie då vert det verd å ta vare på.
Kva er så ein eplesilo?
Fyrst og frems er det viktig å seia at eple er det jærske ordet for poteter (eple som veks på tre vert kalla søteple)
Det vart dyrka meir eple på garden enn det ein bruka til menneskemat. Desse epla vart så lasta på tilhenger og køyrt til det lokale meieriet.

Når golvet inne vart støypt
måtte betongen bæres inn i bøtter.
 På meieriet vart det stukke inn røyr som det kom varm damp ut av inn i epla. På denne måten vart epla kokte. Når ein så køyrde lasta heim att vart epla tømt ned i eplesiloen. Og eplesiloen var lukka (hermetisert) Utpå vinteren vart eplesiloen opna og då ein fjerna det ytterste laget som var mygla, kunne ein servera gode hermetiserte eple til dyra gjennom den kalde årstida.

Nå er både golv og tak støypt.
Men korleis innreder eg dette rommet tru.
Tja, det får eg tenkja litt meir på.

Fortsettelse følger……….
Plankane frå det gamle taket i eplesiloen har eg tenkt kan passa som salongbord.
Det gjeld berre å få Hykkenmannen med på ideen.

lørdag 11. januar 2014

"Dæ æ et oliane* ver"


Dei varierar vintrane på Jæren. Ikkje før hadde me lagt bak oss den mest snørike vinteren sidan krigens dagar (seier dei) Fått ein varm og godt fortent sommar (meinte me sjølv) Så får me ein vinter av den "oliane"* sorten.
Det har regna  - og ja, eg er jo glad at alt dette ikkje er snø,  det er vel det mest positive eg kan koma på om den saka.
Har våga meg to steg ut i hagen i dag, men eg sank så pass nedi at eg var rask bort på grusen att.

Rundt søppeldunkane våre har det no utvikla seg ei myr. Har vurdert om eg må kjøpa meg truger for å få kasta søppelposane. Kan trugar fungera godt i myrterreng?

Vett kje eg, oliane æ dæ jaffal





*Oliane = Negativt lada ord brukt om ting, handlingar eller hendingar ein ikkje likar eller set pris på.